Size illüstratör olmak konusunda kim ilham verdi? Aileniz mi destekledi, bir sanatçı mı, bir kitap mı, yoksa başka birşey mi?

Kitapları her zaman sevdim.

Çocukluğumdan itibaren hep söylemek istediklerimi yazıp çizdim. İlkokulda, ileride iş olarak hikayelere çizim yapmak fikri vardı aklımda, bu çocukluğum boyunca iyi bir fikirdi... Sonra çılgın ve kullanışlı bir fikre dönüştü. Ailemin bir pastanesi vardı ama annem ve babam beni bu yolda hep desteklediler.

İlk kitabınız Tayvan’da yayımlandığında 22 yaşındaydınız. Ona ilk dokunduğunuzda ne hissettiğinizi hatırlıyor musunuz? Bize biraz kitaptan bahseder misiniz?

Harikaydı. O sıralar hala okuldaydım, işlerimle birilerinin ilgilendiğini görmek bana istediğimin peşine düşmek için cesaret verdi, her ne kadar başlangıçta herşey çok zor olsa da...

Aslında kitap bir okulun projesiydi, Thumbelina. O kitaptan sonra, aynı yayıncıyla bir daha çalışmadım.

Kitapların sadece çizimlerini yapmıyor, aynı zamanda metinlerini de yazıyorsunuz. Çocuklarla ve gelişim süreçleriyle yakından ilgileniyor olmalısınız. Günümüzde çocuklara sunulan çizgi filmler ve televizyon programları hakkında ne düşünüyorsunuz?

İnanması güç ama ben yazarken ya da çizerken çocukları ya da okurları düşünmem. Düşünseydim, yaratıcı işler çıkaramazdım bence. Ben, benim için önemli olan şeyleri yazıyorum ve görüntüler gözümün önüne geliyor.

Bence televizyon programları hem çocuklar hem de yetişkinler için çok kötü. Bu yüzden uzun zamandır fazla televizyon izlemiyorum. Ve çocuğum olsaydı, onlara izlemeleri için sadece iyi çizgifilmler, filmler ve programlar bulurdum.

Aslında ben 80lerde büyüdüm, ve o zamanlar, ailemin 20 sene önce izlediği kalitede programlar yoktu. O zaman İtalyan televizyonunda izlenecek çok fazla şey yoktu, ama “Carosello” vardı. Bilmiyorum biliyor musunuz ama, İtalyan televizyonları için yepyeni bir dildi, çünkü reklamları yaratıcı şekilde sunardı. Yeni ve komik karakterlerin, animasyonların da yardımıyla hem çocuklara hem de büyüklere hitap ederdi. Ve Carosello’dan sonra herkes yatardı çünkü şov biterdi.

Neyse, her ne kadar biz erken tüketim yıllarına denk geldiysek de, benim zamanımda televizyon şu anki kadar kötü değildi. Bence bugünkü durum sadece kötü değil, aynı zamanda tehlikeli, özellikle ergenlik çağındakiler için.

Bize çalışma alanınızdan söz eder misiniz? Eva Monatanari’nin duvarlarında ve masasında neler görebiliriz?

2 aylık bir gezi döneminden sonra evime döndüm ve stüdyoma kavuştuğuma sevindim. Bu iki ay boyunca çalışma alanım heryerdi: Başkalarının masaları ve sıraları, otel odaları, havaalanı koltukları ve uçak koltukları...Ve eskiz defterime kaba taslak şeyler çizmek ve fikir toplamak harikaydı. Ama artık kendi masama ihtiyacım var; güneş ışığı ve balkonumda renklerle çalışabilmeye.

Şu an herşeyi organize etmeye çalışıyorum çünkü genelde çok dağınığımdır. Heryerde kağıtlar var. Duvara genelde üzerine çalıştığım işle ilgili şeyler asıyorum ki onları daha iyi görebileyim, ya da sevdiğim posterleri asıyorum. Duvarımdaki görseller zihnim değiştikçe değişir...Ve ben değişimi severim!

Şimdiye kadar resimleriniz birçok sergide bulundu. Eğer sınırsız bir bütçeniz olsaydı, ne tarz bir galeri ya da sergi merkezi açardınız, ve eserlerinizi insanlara nasıl sunardınız?

Bende girişimci zekası olmadığı için, bunu hiç düşünmüyorum...Hiç somut bir aklım yok aslında, bu yüzden hiç bir galeri açmayı düşünmedim mesela. Benim için, bir ev satın almayı düşünmek bile zor!

Ve sanırım birşey hayal ettiğimde, bu daha çok ne tip bir resim yapacağıma dair oluyor...Nasıl bir hikaye anlatacağımla ilgili...

Dünyaca ünlü yönetmen Federico Fellini gibi siz de İtalya'nın Rimini şehrinde doğup büyüdünüz. Sinemayla ilgileniyor musunuz? Görsel anlayış açısından hangi tür filmleri ve hangi yönetmenleri kendinize yakın buluyorsunuz?

Evet öyle ve Fellini’yi gerçekten çok severim. Ayrıca Yeni-Gerçekçilik akımını da severim. Ama benim görsel anlayışıma yakın bir yönetmen varsa o da kesinlikle Tim Burton’dır.

İnternetle tanışalı yalnız birkaç yıl oldu. Şimdi ise sizinle 140 ülkeden 100.000'den fazla takipçisi olan bir internet dergisi için söyleşi yapıyoruz. Teknoloji başdöndürücü bir hızla gelişiyor. Dijital teknolojiyi sanatınızda ve günlük hayatınızda ne sıklıkta kullanıyorsunuz?

Ben bir bilgisayar insanı değildim ve dijital aletlerden hoşlanmazdım, ta ki bana işimde ne kadar yardımcı olabileceklerini farkedene kadar.

Sonra, özel hayatta da harika olduklarını farkettim, fikir paylaşımı için, uzaktaki arkadaşlarla bağlantı kurmak için, bilgi düzeyimi artırmak için ya da daha fazla olanağa sahip olmak için...Ve bu kapıları hep açık bırakıyorum çünkü sanatta da dijital size hem iyi hem de kötü olasılıklar sunabiliyor.

Tüm bu olasılıklar henüz bana bir eser yaratma şansı vermedi; hala boya, tuval ve kağıt kullanıyorum. Ama bilgisayar bir araç, aynı suluboya gibi. Ve şu anda, suluboya da kullanmıyorum.

Dünyanın ve onun sahibi çocukların geleceğini nasıl değerlendiriyorsunuz?

Bu cevaplaması çok zor bir soru. Bence cevap vermek neredeyse imkansız ama... Ben iyimser bir insanım, genelde!

Bir sonraki projeniz ne olacak? Yeni planlarınız hakkında bize ipuçları verebilir misiniz?

Şu sıralar aynı anda birkaç iş yapıyorum: yeni kitap projeleri ve heykelle uğraşıyorum. Çok iyi bir dönem diyebilirim, çünkü daha hiçbir şey tamamlanmış değil, sona çok uzağım ve tüm olasılıklar hala açık. Ve bu çok heyecan verici!

9. sayımızın teması “Gece”. Bu sözcük size ne ifade ediyor?

Gece bazen çizdiğim, bazen resim yaptığım, bazen de arkadaşlarla dışarı çıktığım bir zaman dilimi. Gece düşünülenle gündüz düşünülen şeyler farklıdır; bazen daha derin ve çılgın...Bu yüzden bazen sadece uyuyup bu çılgın düşüncelerin rüyalarımda yollarını bulmalarını tercih ediyorum!