Fotoğrafçılığa olan ilginiz yeşermeye başladığında henüz küçük bir çocuktunuz. İlk fotoğraf makinenizi aldığınızda 11 yaşındaydınız. Sizinle fotoğraf arasındaki bu güçlü bağ nasıl kuruldu? Size yol gösteren biri var mıydı?

Babam ressamdı ancak ben sıkı bir muhalif olarak, içgüdüsel bir şekilde resim ve fotoğrafın tam tersi şeyler yapacaktım. Bana yol gösteren bir şey varsa o da Bill Brandt'in babamın kütüphanesindeki fotoğraf kitabıdır. Ona bakmaya başladım çünkü içinde çıplak kadın fotoğrafları vardı. Sonra o fotoğrafları nasıl çektiğini düşünerek büyülendim.

Londra'da dünyaya geldiniz ve şu an New York'ta yaşıyor ve çalışıyorsunuz. Sanatçıların dünyaya farklı gözlerle baktığını biliyoruz. Yetenekli ve saygıdeğer bir sanatçı olarak, bu iki şehri siz nasıl karşılaştırırsınız?

Doğrusu Londra'da fotoğrafçı olarak bulunmadığım için iki şehri karşılaştırmak mümkün değil gibi görünüyor. Şunu söyleyebilirim ki ben şehirlerden hiçbir zaman çok fazla etkilenmemişimdir. Daha çok tümüyle ülkelerden etkileniyorum.

"Bir fotoğraf, bitirilmemiş bir cümle gibi olmalıdır" diyorsunuz. Ne kadar da net ve anlamlı bir söz. Bütün anlamı değil ipuçlarını verip izleyicilere kendi yorumlarını yapmaları için fırsat veriyorsunuz. Sizi daha iyi tanımamız için "Philip Toledano" adlı bir ülke hayal etmenizi istiyoruz. Nasıl bir yer olur ve neye benzerdi?

Sahil şeridine ulaşan yoğun ve karanlık ormanları olan bir ülke... Bu ormanların arasına yerleşmiş, farklı diller konuşan, garip şeyler deneyen, güzel adetleri olan düzinelerce kabile... Bazıları dost canlısı, bazıları pek de o kadar değil.

Hepimiz müşterilerle çalışıyoruz. Talimatları okuduğumuzda ilk izlenimi ediniriz. Bazen "Harika! Bu tam bana göre" deriz, bazen de "Tanrım, ne korkunç bir fikir!". Siz en çok hangisine rastlıyorsunuz? İkinci cümleyi ne tarz projelerde sarfediyorsunuz?

Dergiler için çektiğim neredeyse her şeyin fikri bana ait oluyor. Dolayısıyla "Ne korkunç bir fikir" cümlesini pek sık sarfetmem. Ayrıca çok fazla kazanıyorsanız korkunç fikirlerle yaşamayı öğrenmek kolay oluyor!

Dijital fotoğrafçılık teknolojisinin, filmin kalitesine ve organik yapısının tadına henüz tam olarak ulaşamadığını söyleyebiliriz. Yine de çok büyük avantajları olduğunu da unutmamak gerekiyor. Bu konu hakkında ne düşünüyorsunuz? Dijital fotoğrafın avantajlarını sıkça kullanıyor musunuz? Elinizde en çok hangi kamera duruyor?

Bugünlerde, negatif kullandığım birkaç kişisel proje dışında hemen hemen her şeyi dijital çekiyorum. Dijital farklı bir süreç. Filmle yapılan çekimler uçurumdan denize dalış yapmak gibidir. Kayalara veya yere çarpmadan iyi bir dalış gerçekleştirebilmeyi umarsınız. Dijitalde ise kendinizi tekrar tekrar kontrol edebilirsiniz. Doğrusunu söylemek gerekirse teknik konulara pek önem vermiyorum. Benim için önemli olan fotoğraftır.

Bugüne kadar yaşadığınız her şeyi, edindiğiniz tecrübeleri ve bilgi birikiminizi alıp 20'li yaşlarınıza geri dönme şansınız olduğunu hayal edin. Öğrencisiniz ve 30 yıl sonra neler olacağını biliyorsunuz. Hayatınızı yeniden şekillendirirken nelere dikkat ederdiniz?

Dün bunu bir taksi şoförüyle konuşmuştum! Fotoğrafçı olarak çalışmaya çok daha çabuk başlardım. 5 yıldır fotoğraf çekiyorum ve daha yapacak çok şeyim olduğunu hissediyorum.

Ne tarz filmleri ve yönetmenleri görsel bakış açısı yönünden kendinize daha yakın buluyorsunuz?

Wim Wenders, Tim Burton, Terrence Malick, Guillermo Del Toro... Bana yeni, güzel, ilgi çekici ve şok edici şeyler sunan filmleri seviyorum.

Sanat tarihindeki hangi fotoğrafçı ve sanatçılar size en büyük ilhamı veriyor?

Bill Brandt, Guy Bourdin, Edward Hopper, De Chirico, Lucien Freud, Vermeer ve Henri Rousseau.

İkinci kitap projeniz "United States of Entertainment" ("Eğlence Birleşik Devletleri") ile ilgili bizimle paylaşabileceğiniz ipuçlarınız var mı?

Aslında, "United States of Entertainment"tan önce, gelecek yılın Eylül ayında "Phonesex" adında bir kitap çıkaracağım. İçeriğini, telekızların portreleri oluşturacak.